سخنی دردمندانه با برخی همسایگان عرب خلیج فارس 

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن

با مردم بی‌ درد ندانی که چه دردیست

(اوستا) 

داستان ارتباط و مواجهه ایرانیان و اعراب ریشه در تاریخ دارد و این دو ستون های اقتدار و امنیت و پایه های بنای تمدن و تاریخ اند، اما ایرانیان در طول تاریخ همواره نسبت به همسایگان خود به ویژه اعراب، متمدنانه و سخاوتمندانه رفتار کرده اند و دراین باره داستانهایی از نجابت و جوانمردیشان نسبت به مردمان منطقه از قدیم الایام در لا به لای اسناد و اوراق کهن تاریخی موجود است که این جدای از آموخته های دینی و درس های اخلاقی آنان بعد از طلوع خورشید اسلام راستین است و ما که اصولا از نخست خیرخواه عالم بوده و هستیم.

به قول صائب:

"هر که پا کج‌ می گذارد ما دل خود می خوریم

شیشه ناموس عالم در بغل داریم ما"

از قبل از اسلام که اعراب دوران صباوت و ابتدایی  ورود به دروازه تاریخ و تمدن را سپری می کردند تا دوران فتوحات درخشان اسلام و ادامه آن تا دوره معاصر که رقیب حکومت های ایرانی بوده و سری هم در خط اطاعت داشته اند، تا دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، از هر جهت مدیون نجابت و مدارا و رواداری ایرانیان بوده اند و تا این سالها که از قبل این ملت چه مواهب و بهره ها که نبرده اند.

ملت ایران به محض پیروزی انقلاب اسلامی، به حکم آیه شریفه "و اعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا" ( آل عمران/ ۱۰۳) ندای وحدت و اخوت را فریاد کرد و سپس در همه سال‌های بعد آنان را دعوت به همکاری نمود و با چشم پوشی از برخی خطاهایشان دست دوستی به سویشان دراز کرد؛ اما برخی از آنان تا به امروز آیین برادری مورد نظر قرآن مبتنی بر " انما المؤمنون اخوه" را پاس داشتند و سابقه دوستی گذشته را از  یاد بردند و بعضا با دشمنان مشترک همراهی نمودند که این نکته درس آموز و غریبی است؟! 

به قول مولانا:

گرگ ها با هم و انسان ها غریب

در تعجب باشد این حال عجیب

در این میان وضعیت پنج کشور پیرامونی منطقه در وانفسای تجاوز و کارزار وجودی آمریکای جهانخوار و رژیم شیطانی صهیونی بر علیه ملت ایران از جهاتی عبرت آموز است، آنگونه که جزیره بحرین این استان چهاردهم ایران در گذشته با میزبانی از پایگاه پنجم آمریکا در منطقه در همه اوقات قبل و بعد جنگ تحمیلی ساحل امن حمله دشمن به سرزمین پهناور ایران گشته است، امارات و همچنین قطر که اصلا  تشکیل آن در قالب کشور با موافقت و مجوز دولت وقت ایران بوده و بیشترین بهره  اقتصادی از تجارت و میادین مشترک ما برده و در این سال ها شاهد حضور ایرانیان و سرمایه هایشان در آن کشور بوده، بیشترین دخالت و دشمنی در حق برادران مسلمان خود در منطقه را رواداشته است، 

عجیبتر وضعیت ناکوک کویت است که خیا.نتهایش در زمان جنگ ایران و عراق در دوره  صدام علی رغم گذشت و اغماض فراموش ناشدنی مردم ایران تکرار کرده و خاکش محل شلیک موشک‌های آمریکایی به خاک ایران شده است و عربستان که علی رغم برخی ادعاها به جای عبرت از گذشته همچنان اشتباهاتش را در حق ایرانیان تکرار نموده است.

آنها می دانند که همه تجارت و ثروت اندوزی و اندوخته های مادی و مالی شان در این سالها جدای از خیرخواهی و دوستی این ملت و به دور از امنیت قلمرو پهناور ایران بزرگ نبوده است، لذا شرارت و آتش بازی امروز آنان یادآور این داستان شیخ اجل سعدی شیرازی در تمثیل داستان کودکی است که بر روی بوریای بافته شده از نی مشغول آتش بازی بود و اینگونه به او هشدار می دهد:

تو را که خانه نیین است، بازی نه این است.

اگر منظور از این آیه نورانی قرآن مبنی بر الاعراب اَشدّ کفرا و نفاقا(توبه/ ۹۷) را آن گونه که مفسران و خود اعراب معنا کرده اند، اخلاق اعراب بادیه در کفرورزی و نفاق بدانیم، رفتار امروزشان را چگونه تفسیر کنیم و بسنجیم که از نفاق برآمده و با کافران همراه شده و پس از سالها ضربه زدن به منافع ملتی، اکنون دست در خون آنان برده و با دشمنان نامسلمانش متفق ومنسجم گشته و این گونه در سمت اشتباه تاریخ ایستاده اند.

تاریخ فراموش نمی کند چگونه برخی از حکام عرب (نه مردمان عرب) به جای کمک به همنوعان خود و کم کردن درد و رنج برادران مسلمان خویش به جای مخالفت با دشمن صهیونی چشم های خود را در برابر نسل کشی هم کیشان همخون عرب فلسطینی بستند و در مقابل دیگر مسلمانان از جمله ملت ایران نیز با ظالمان و کودک کشان همراهی و همیاری کردند در حالیکه به قول ابو زکریا دانشمند معروف عرب:" اگر ایران سقوط کند عرب ها باید بروند و هویت خود را تغییر دهند زیرا آمریکایی ها در پی نابودی کامل هویت اسلامی هستند، بنابراین ایرانی ها از سر کرامت، همواره برای اعراب و سایر مسلمانان بزرگواری و آبروداری کرده اند، البته که عراقی ها، لبنانی ها، مردم غیور یمن، ملت الجزایر، مصر، سودان، عمان و سایرین هم عرب اند و موجب فخر و افتخار عالم انسانی و مسلمانی، اما حافظه تاریخ به یاد می آورد که حکام پیرامونی ایران در مقابل همه نجابت و خدمات مادی و معنوی ایرانیان در طول تاریخ به خود، این روزها‌ چه بد عمل کردند و این وضعیت متاسفانه هنوز هم ادامه دارد.

باری آنها به خوبی می دانند اهداف و آمال ایران در خصوص آنها به حکم مسلمانی و همسایگی جز خیر و دوستی نیست اما جرأت آن را هم ندارند که ذره ای از حمیت و مردانگی خود را در واگذاری حاکمیت ملیشان و نه گفتن به سرسپردگی و دستورات آمریکا و صهیونیست ها در برابر ایران و ایرانی هزینه کنند و اگر کمکی نمی دهند دشمنی هم نکنند.

در این سالها که ملت ایران تحت تحریم و تهدید شدید دشمن بود، آنها فرصت طلبانه و کاسبکارانه بهره ها و استفاده های فراوانی بردند و با اجحاف و برخی شیطنت ها به اقتصاد کشور ما لطمات زیادی وارد کرده و ضرر و زیان سنگینی را متوجه مردم ما نمودند اما بدتر از آن، آشکار شدن علنی دشمنی ها در جنگ تحمیلی اول و دوم بود که قابل قیاس با حوزه های مالی و اقتصادی نیست و متأسفانه در تحمیل ظلم سنگینی بر ملتی شریف شریک گشتند. 

آن دسته از حکام عرب که بیهوده دل به هژمونی غرب بسته اند، باید در این یکسال اخیر مقاومت این مردم، فهمیده باشند که این  فرهنگ و تمدن کهن چند هزار ساله ماندگار است و ملت ریشه دار و اصیل ایران حذف شدنی نیست، هر دولتی هم که در اینجا بر سر کار باشد یا نباشد این حقیقت را تغییر نمی دهد که ایران ستون فقرات امنیت و اعتبار منطقه است و خلیج فارس این شاهراه تمدن و فرهنگ نبض اقتصاد دنیا را در دست دارد که البته در ید قدرت ایران کنترل و مدیریت می شود و به کلام حکیم نظامی:

همه عالم تن است و ایران دل

نیست گوینده زین کلام خجل

اعراب باید آموخته باشند که هزینه های گزاف صرف شده برای خرید سلاح و ایجاد پایگاه نظامی قدرت های غربی در خاکشان و عقد قراردادها و اتحادهای نامبارک برای خریدن حمایت بیگانگان، سرشکستگی بزرگی است که آرامش و امنیتی بدنبال نخواهد داشت و چه بهتر که به سمت برادر بزرگ خود در این سوی تنگه هرمز برگردند که بی منت و محنت در برابرشان آغوش گشوده و روی گشاده است.

رویکرد آمریکا و رئیس جمهور  آن نسبت به اعراب همانگونه که علنا گفته و رفتار کرده است، همان قصه گاوان شیرده است و دیدگاه اسرائیل نیز ایده نیل تا فرات می باشد که مشغول پیاده سازی آن در اراضی سوریه و لبنان است و این تنها ایران بوده که از آبرو و حیثیت اعراب از شامات تا خلیج فارس دفاع کرده و اگر یاران حاج قاسم سلیمانی نبودند، داعش الان بر جایگاه سلطنت آنان تکیه زده بود و حکمرانی می کرد، لذا امید است این بار، انصاف به دادشان برسد و به حقایق انقلاب اسلامی و ندای حق طلبی امام امت که سالهاست بیان گردیده، سلام کنند که سراسر خیر و برکت است. 

دنیا شاهد است که ایران چه برادرانه و خیرخواهانه در همه این سالها چشم داشتی به خاکشان نداشته و با وجود برخی نامردی ها و‌ نامرادی ها در هیچ توطئه وبرنامه ضد عربی شرکت نکرده و حتی این سرمایه های انسانی و مالی ایرانیان بوده که شهرهای امارات و قطر را آباد و در رشد و توسعه اقتصادی آنها نقش ایفا نموده است که اینها اکنون می تواند در شناخت و بارنمایی دوستان واقعی اعراب از ملت و دولت ایران نشان ها و دلایل واقعی و روشنی باشد.

بی شک دست اقتدار امروز ایران، پشتوانه بزرگ برای ایستادگی و مقابله در برابر سلطه اجانب و زورگویی گردنکشان است؛ اما انقلاب اسلامی این پیام را هم به جهان مخابره کرده است که کسی نباید در ایستادگی و قدرت این ملت در برابر بیگانگان و بدخواهان در حراست از مرزهای امنیت خود  ذره ای شک و تردید نماید.